Oysa yalnızca bir virüs.

Coronavirüs pandemisi ile mücadele ederken, bütün hayatta kalma savasımızı bir kenara bıraktıgımızda, kendimizle savasımız basladı.

Dogumumuzdan itibaren kendimizi oyaladıgımız hayatlarımızda, kendi basımıza kaldıgımızda elimizde ne kaldıgını, kendi kendimizle kurdugumuz ilişkide ‘kendimize’ ne kadar tahammül edebildigimizi (edemedigimizi) hatırladıgımız için, . Kredisini ödemek için durmadan çalışırken, aynı arabayla dısarı çıkıp gidebilecegimiz bir yer olmadıgında bosa giden zaman için, . yalnızca bir kaç hafta içinde, rutin olarak gidebildigimiz zaman geçirdiginiz her yer ulaşılamaz oldugunda, sevdiklerinize yaklasırken ‘acaba ona zarar verir miyim?’ diye endise duydugumuzda yalnız hissettigimiz için, . öpemedigimizde, sarılamadıgımızda, her gün sikayet ettigimiz isimize gitmek artık endiselendigimiz için gidemedigimiz sey olunca ne kadar da kıymetli oldugunu farkettigimiz için, . Dünya’da hava kirliliginden aglayan dogayı iyilestirdigin, evde makyaj yapmadıgımdan güzellesen cildim için, . Birbiriyle yasamayı kabul eden insanların, hayatlarını ortak otel paylasımı gibi yasadıklarını fark etmelerine yardımcı oldugu için, . Hayatlarımızı gözden geçirmek için elimize fırsat verdigi için, .

Zengin-fakir, dil, din, ırk ayırt etmeden, esitlikçi oldugu için,

. Önceliklerimizin sırasını degistirdigi için, . Bize kendimizle savaşmayı ögrettigi için, tesekkürler corona! . 2020 herkese birseyler ögretti, egilip bükülmeyi, degismeyi gelismeyi. Kendi ile kaygısıyla, öncelikleriyle mücadele etmeyi. Unutmayın, perde aralarından ısık mutlaka sızar. Bu günler geçecek ve biz o zaman çok daha bilge kişiler olacagız.